Afgelopen weekend heb ik een Via Ferrata avontuur beleefd wat mijn mindset op de proef stelde. Een heel avontuur!
In de natuur van Duitsland maakte ik voor het eerst in 11 jaar Via Ferrata een val. Hangend aan de rotsen van Duitsland stond ik voor een mentale uitdaging die ik niet had zien aankomen.
Shit! Ik dacht dat ik mijzelf wel kon optrekken om vervolgens over te schakelen naar het volgende ankerpunt, maar helaas. Helemaal op het einde verlies ik grip en val. Ik vlieg ondersteboven en voel mijn tas en telefoon aan mij bungelen. Volgens mij stoot ik mijn hoofd, maar echt pijn doet het niet. De helm doet zijn werk gelukkig.
Daar hang ik dan, beduusd van wat er net allemaal gebeurd is. Ik roep snel dat het gaat om de rest van de klimmers gerust te stellen, maar mijn stem breekt. Wat is dit eng. In mijn hoofd duiken allemaal doemscenario’s op. Wat als de brandweer mij moet komen halen? En als dat moet, hoe kan de brandweer hier ooit komen? Mijn gedachten gaan snel en de paniekerige kant op, maar dan besluit ik mijn angst onder ogen te zien. Al die negativiteit helpt niet. Diep ademhalen en een plan bedenken. Al snel zie ik dat het niet zo moeilijk moet zijn om weer on track te komen. Ik trek mijzelf omhoog en het lukt!
In no time ben ik weer op het pad en klaar voor het volgende ankerpunt. Opgelucht maar geschrokken vervolgen we onze klim. Er komen meer uitdagende stukken aan en ik moet echt mijn best doen om mijn hoofd koel te houden. Ik spreek mijzelf positief toe, maar haal ook bewust adem en probeer in het moment te zijn. Als ik het even niet meer weet, krijg ik tips van mijn neefje die voor mij loopt. Mijn familie is heel geduldig en supportive, dat werkt heel fijn! Ondanks de spanning, geniet ik van de natuur en tijd met de familie. We lachen veel en blijven doorgaan. Uiteindelijk bereiken we mijn doel: een loopburg van 60 meter.
Eenmaal bij de brug aangekomen, zie ik ook een nooduitgang. Deze loopt naar beneden en ziet er verraderlijk glad uit, maar toch ook aantrekkelijk. Ik voel dat er nog veel angst in mijn lijf zit en daardoor maak ik ook heel de tijd domme foutjes. Ik heb er geen zin meer in. Zal ik de nooduitgang pakken?
Nee, zeker niet! Ik moet en zal de brug halen, want dat is mijn doel. De familie gaat er soepeltjes overheen. Ik volg hierdoor met een gerust hart. De eerste stapjes gaan nog wat wiebelig. De brug vind ik spannender dan ik dacht, maar het geeft wel een spectaculair uitzicht. Ik geniet er van. Bij de overkant aangekomen, gaat het Via Ferrata pad steil naar boven. Ik twijfel zo erg, moet ik nog wel verder gaan? Ik ben echt bang om nog eens te vallen en ik weet niet of ik mijn hoofd dan rustig kan houden.
Het is hard werken, dat zie ik aan mijn vader en nichtje die naar boven klimmen. Ook mijn neefje heeft het moeilijk. Ik ga hem achterna, maar niet met zekerheid. Ik krijg nog meer twijfels en besluit te stoppen. Het is oké om naar mijn grenzen te luisteren. Dit resulteert overigens wel in nog een keer de loopbrug, want ik moet via de nooduitgang en die is aan de overkant. Al voelt de tweede keer loopbrug meer als een erehaag. Ik heb het gered en goed naar mijzelf geluisterd! De nooduitgang is overigens ook geen makkelijk pad, maar ik ben allang blij dat het naar benden loopt. Desnoods laat ik mij iedere keer vallen tot het volgende ankerpunt. Eenmaal bezig hoeft dat gelukkig niet. Voor ik het weet, sta ik al weer op de grond. Wat een opluchting!
Dit Via Ferrata avontuur liet mij inzien dat mindset een belangrijke rol speelt bij het overwinnen van obstakels en dat goed naar jezelf luisteren belangrijk is. Positief praten tegen mezelf, ademhalen, luisteren naar mijn lijf en de support van mijn familie maakten het verschil. Dus onthoud, ook als het wiebelt en je twijfelt: er zijn manieren om verder te gaan. Een klunzige val hoort er soms gewoon bij 😉
